Back to nature

Terwijl Ed ligt te snurken, jawel midden op de dag, zal Dorly even de site bijwerken. Wij zijn immers al weer ruim 2 weken in Maleisisch Borneo, maar wij zijn nog niet verder gekomen dan Küching en omgeving. Küching is een vrij grote plaats, er is immers een Mc Donalds en een pizzahut, waar een rivier midden doorheen loopt met daarlangs een boulevard vol met straat-eettentjes en een openluchttheater om te karaoke. Kortom een leuke plek om de avond door te brengen en wat af te lachen met de Aziaten die denken dat ze kunnen zingen. Zij heeft het lef er niet voor, maar Dorly is ervan overtuigd dat als zij gaat zingen dat die mensen hier dat werkelijk prachtig zullen vinden, hetzelfde katten miauw als ze zelf produceren. Misschien is dit wel de reden waarom Küching een kattenstad is. Ed, je weet wel die de taak reisleiding op zich heeft genomen, kwam hier na 1 week achter toen Dorly de vraag stelde waarom er zoveel kattenbeelden overal stonden. Oeps, snel maar even opzoeken in de Lonely, maar gelukkig de herkomst hiervan is niet duidelijk. Maar al met al, Küching is een prima basis om vanuit hier naar de diversen Nationale parken in de omgeving te gaan, dus dat doen wij dan ook.
De eerste dagen dat wij in Borneo waren hebben wij ons bezig gehouden met een beetje te plannen wat wij allemaal zouden gaan doen en het regelen van de tripjes. Eén van de hoogtepunten is het Mulu National Park met zijn grotten en de pinnacles. Dorly was dan ook hevig teleurgesteld toen bleek dat dit niet meer te boeken was, alle accommodatie in het park zit al vol en de gidsen die de Pinnacle trekking verzorgen zitten tot augustus volgeboekt. Nadat Ed haar overtuigd had dat wij de grotten elders ook konden bezoeken en dat zij in China wel 6 tot 8 maanden tegen Karst gebergte aan moet kijken kon Dorly zich over deze teleurstelling heen zetten en bedacht zij het geweldige plan om te gaan kamperen in de Nationale parken. Ed was huiverig daar er geen airco in een tent zit en het hier erg benauwd en warm is, maar liet zich toch overhalen om een tent aan te schaffen.
De eerste plek die wij aandeden was Damai beach. Bij het Permai Rainforest resort kun je kamperen, maar geen mens die dat hier doet, dus wij hadden de hele plek voor ons alleen. Moet je voorstellen, in de jungle, uitzicht op zee, als je de helling afloopt een klein wit strandje, allemaal enge en vreemde geluiden als het nacht is, een sterrenhemel die je vanuit je tent kunt zien, omdat het te warm is om het buitenzeil over de tent te doen en er toch geen mens te bekennen is, is dit niet het ultieme plekje wat je zoekt???? Nou wij vonden dat wel en hebben ons hier prima vermaakt. Wij hadden de beschikking over de zee waar wij zeeotters en dolfijnen zagen langskomen, wij hadden de beschikking over de jungle-pool die heerlijk koud was, maar wel af en toe een slang in zwom. Wij hadden de beschikking over een jungle waar wij apen en ander wild konden zien en lange wandelingen konden maken, wij konden naar het openluchtmuseum waar wij wat konden opsteken van de verschillende bevolkingsgroepen in Sarawak en tot slot was er nog een uitstekend restaurant waar wij goed konden eten. Wat wil een mens nog meer, je wil hier nooit meer weg! Maar aan alles komt een einde, zo ook aan Damai beach. De handdoeken en kleding waren sterk vervuild, de snacks en het drinken was op en een keer goed douchen was ook geen overbodige luxe. Dus terug naar Küching om ons weer klaar te maken voor het volgende Nationale park, namelijk Bako.
Bako is een park dat op de punt van een schiereiland ligt en wat als kenmerk heeft dat er een grote diversiteit aan landschappen is en er veel wild te spotten is en……… de neusaap. De meest bizarre aap die wij ooit hebben gezien. Hoe het beest heet doet er niet toe (is een moeilijke naam), maar de locals noemen hem Orang Belanda (Nederlandse mens) en waarom?? Nou vergelijk de foto maar eens met die van Ed!!! Toen wij de eerste dag laat in de middag naar een strandje waren gelopen hadden wij er al verschillende in de boom gezien, maar allemaal op een afstand. Toen wij bijna bij het strand waren, kwam Ed erachter dat hij zijn muts onderweg had laten liggen. Aangezien hij een budget van 2 mutsen per reis heeft, en er al één in de boot bij Gili heeft laten liggen, moest hij terug. Hij had veel haast en gaf Dorly snel de verrekijker, had hij toch maar de camera gegeven!!! Want toe Dorly op het strand aankwam zat daar een neusaap heel dichtbij. Toen Ed eraan kwam was hij verdwenen. Maar na een tijdje wachten komt hij weer tevoorschijn. Aangezien wij geen goede fotocamera hebben moeten wij echt dichtbij komen om een foto van zo’n dier te maken, maar dat lukte Ed goed. Toen Ed bijna oog in oog met die aap stond begint die aap, ik lieg het niet, te praten ( ze maken een geluid wat bijna op spraak lijkt). Lijkt het net of die aap tegen Ed zegt: nou dit doet de evolutie dus met ons! Maar in Bako is nog veel meer te zien hoor, ook andere apen, maar die waren echt vervelend (nou Doris en Doukje wij moesten meteen aan jullie denken!). Elke dag moesten wij onze tent afbreken, want anders zouden de apen dat wel voor ons doen. Gelukkig konden wij onze spullen kwijt bij de rangers, dus konden wij lekker gaan hiken. En een geluk bij een ongeluk, wij hebben een regen gehad, niet te geloven hoeveel eruit de hemel kan vallen in een uurtje of zo. De paden zijn 2 uur niet meer begaanbaar geweest en wij stonden halverwege. Dus ook maar onder een varenblad staan schuilen net als de apen totdat het over was. Onze tent had dit nooit overleefd, dus wat een mazzel die vervelende apen. Ook een mazzeltje dat wij een betere nachtrust kregen, omdat het aanzienlijk was afgekoeld. Maar ook hier komt het moment dat een douche welkom is en dat de was weer eens gedaan moet worden, dus maar weer terug naar Küching, kunnen wij ook weer lekker bij de Indiër gaan eten en bij het lieve moslimvrouwtje roti’s voor ontbijt gaan halen, als wij aankomen begint ze al te bakken, wij hoeven niet eens meer te bestellen.
Vandaag even wat info gehaald bij de office van de Nationale parken. Op 20 juni zijn wij daar ook geweest en wat zien wij tot onze verbazing. De rafflesia heeft gebloeid van 21 juni tot 25 juni. Dit is echt echt echt echt heeeeeeeeeeel erg balen. Dorly heeft zich als doel gesteld om dit maal de rafflesia in bloei te zien, en het zou en ramp zijn als dit niet gaat lukken. De rafflesia is een parasietplant die een netwerk in de wortels van een andere boom maakt. Op een gegeven moment komt er net boven de grond een knop die dan gaat bloeien, dit gebeurd heel snel en de bloem blijft ook maar heel even. De bloem die ontstaat heeft geen stengel en kan wel tot 1 meter in doorsnee worden, ze zeggen de grootste bloem ter aarde. De bloembladeren (4 of 5 stuks) lijken heel erg op vlees (Dorly stelt zich voor dat dit een beetje lijkt op die vleesjurk van lady Gaga) en het schijnt ontzettend te stinken. De bloem lost dan ook weer heel snel op in een slijmerige massa. Allemaal heel indrukwekkend vindt Dorly en zij zou dit graag ook een keer willen aanschouwen, maar nu lijkt het erop dat dit feestje ook al niet kan doorgaan. Wat een pech toch….. nou ja!!
Toch gaan wij morgen, met de bus en boot en taxi (een heel gedoe), naar het Gunung Gading National park waar wij dus geen rafflesia gaan zien, maar misschien wel mooie andere dingen. Daypacks zijn gepakt met proviand, gewassen kleding en tent, wij zijn klaar voor.